چسبیدن مادرزادی استخوان های ساعد و درمان آن

• سر استخوان رادیوس به استخوان اولنا چسبیده است و یا اصلا سر استخوان رادیوس وجود ندارد. در این موارد استخوان رادیوس نسبت به حالت عادی قوس بیشتری داشته و از استخوان اولنا بلندتر و کلفت تر است.

• سر استخوان رادیوس تغییر شکل داده و بجای اینکه با برجستگی کاپیتلوم استخوان بازو مفصل شود به سمت خلف دررفته است. بالای استخوان های رادیوس و اولنا به هم چسبیده اند.

• دو استخوان ساعد در پایین تر از یک سوم بالایی ساعد به توسط رباط بین استخوانی که کوتاه و کلفت شده متصل شده و این باند بافتی محکم تا حدود زیادی جلوی چرخش ساعد را میگیرد. این نوع نادرترین نوع است.

علائم چسبیده بودن مادرزادی استخوان های ساعد

علامت اصلی این عارضه مادرزادی، عدم توانایی فرد در چرخش ساعد است. در این حالت، حرکات سوپینیشن (چرخش دست به سمت داخل) و پرونیشن (چرخش دست به سمت خارج) در ساعد امکان‌پذیر نیست و ساعد و مچ دست در یک وضعیت ثابت قرار می‌گیرند که بیشتر متمایل به پرونیشن است و در این حالت ثابت می‌ماند.

برای جبران نسبی این محدودیت حرکت و برای قادر شدن به بالا بردن کف دست، فرد مبتلا معمولا تلاش می‌کند شانه خود را چرخاند. همچنین، در این بیماران ممکن است آرنج نتواند به طور کامل باز شود. همچنین، ساعد طرف مبتلا به این عارضه نسبت به ساعد سالم لاغرتر است.

درمان چسبیده بودن مادرزادی استخوان های ساعد

جدا کردن دو استخوان به هم چسبیده تأثیری در بهبودی بیمار ندارد، زیرا مشکل بیمار فقط به چسبیدگی استخوان‌ها مربوط نیست و عضلاتی که مسئول چرخش ساعد هستند نیز وجود ندارند.

عمل جراحی شایع‌تر برای این بیماران استئوتومی یک سوم بالای ساعد است. در این عمل، پزشک معالج با شکستن قسمت بالایی استخوان ساعد، ساعد را چرخانده و استخوان‌ها را در وضعیت جدیدی که مچ و کف دست در آن وضعیت چرخش بهتری دارند، قرار می‌دهد. این عمل جراحی معمولا بر روی یک ساعد انجام می‌شود، اما در موارد دوطرفه، ممکن است یک ساعد به وضعیت سوپینیشن و ساعد دیگر به وضعیت پرونیشن تنظیم شود.