عفونت مزمن استخوان

تاریخ ۸ اردیبهشت ۱۴۰۳

استئومیلیت به معنای التهاب استخوان است و معمولاً اصطلاح استئومیلیت به عفونت‌های استخوانی اشاره دارد، زیرا عفونت‌ها بیشترین علت این نوع التهاب هستند. گاهی اوقات عفونت استخوان به صورت مزمن و بلندمدت ادامه می‌یابد. این موارد شامل عفونت حاد استخوان که به درستی درمان نشده است یا درمان اصلاً انجام نشده است، می‌باشند. در این موارد، میکروب‌ها در بافت استخوان باقی می‌مانند و فعالیت خود را ادامه می‌دهند.

عفونت مزمن استخوان چگونه ایجاد می شود

استخوان محلی است که در مقایسه با بسیاری بافت های دیگر جریان خون خوبی ندارد. در نتیجه دفاع ایمنی بدن در آنجا ضعیف است. به علت همین وضعیت جریان خون آنتی بیوتیک هایی که پزشک تجویز می کند هم نمی توانند به راحتی در درون بافت استخوان نفوذ کنند. پس اگر دفاع ایمنی بدن نتواند عفونت را بخوبی تحت کنترل درآورد و یا مدت درمان با آنتی بیوتیک ناکافی باشد و یا آنتی بیوتیک مناسبی برای درمان عفونت بکار برده نشده باشد عفونت ریشه کن نمی شود.

چرک و بافت های عفونی و مرده در عفونت حاد استخوان باید با عمل جراحی خارج شوند. ماندن این بافت ها در درون استخوان موجب مزمن شدن عفونت می شود. همانطور که در مبحث استئومیلیت حاد توضیح داده شد گاهی اوقات قسمتی از استخوان عفونی شده می میرد. این استخوان مرده که به آن سکستر Sequstrum هم می گویند محلی برای پناه گرفتن میکروب ها می شود.جریان خون و آنتی بیوتیک به این بافت مرده نمی رسند و در نتیجه میکروب ها در آنجا در امان می مانند. همین استخوان مرده بصورت کانونی برای یک عفونت مزمن استخوان درمی آید.

عامل استئومیلیت مزمن معمولا یک میکروب نیست. در استئومیلیت مزمن معمولا میکروب های استافیلوکوک طلایی، استرپتوکوک، پسودوموناس و ای کولای فعالیت دارند.

علائم عفونت مزمن استخوان

یکی از علامت‌های مهم عفونت مزمن استخوان، وجود ترشح مزمن چرک از پوست است. چرک از استخوان به پوست راه خود را می‌یابد و به‌طور مداوم از آن خارج می‌شود. در بعضی موارد، بیمار ممکن است دردی در ناحیه مورد احساس کند، اما در برخی موارد بیماری بدون درد هم رخ می‌دهد. ممکن است پوست در ناحیه‌ای که چرک سر باز می‌کند، ترمیم شده و بسته شود. در این موارد، چرک زیر پوست جمع می‌شود و پس از مدتی از همان نقطه یا نقاط مجاور مجدداً سر باز می‌کند. در عفونت مزمن استخوان، حال عمومی بیمار معمولاً خوب است و بیمار معمولاً تب ندارد. گاهی اوقات بدن ممکن است مسیر خروج چرک را از استخوان مسدود کند. در این موارد، ممکن است علائم استئومیلیت حاد با تب و لرز دوباره شروع شود، اما با خروج چرک از بدن، علائم بهبود یافته و به صورت مزمن باقی می‌ماند.

تشخیص استئومیلیت مزمن

در رادیوگرافی این بیماران مناطقی از کم شدن تراکم استخوان دیده می شود که در اطراف آن استخوان متراکم شده است. سی تی اسکن, ام آر آی و اسکن رادیوایزوتوپ می تواند به تشخیص عفونت مزمن استخوان کمک کند.

عوارض عفونت مزمن استخوان

باقی ماندن کانون عفونی مزمن در بدن می تواند موجب کم خونی شود. بافت های اضافه ای که بدن برای محدود کردن عفونت می سازد موجب می شوند مفاصل اطراف محل عفونت دچار محدودیت حرکتی شوند.ضعیف شدن استخوان و پوکی منطقه ای که در اثر فعالیت عفونت در آن بوجود آمده می تواند زمینه را برای شکستگی مرضی یا پاتولوژیک فراهم کند و در نهایت ممکن است در محل خروج ترشحات چرکی از پوست سرطان ایجاد شود.

درمان عفونت مزمن استخوان

درمان عفونت مزمن استخوان چالش‌برانگیز است. در این بیماران، ابتدا باید میکروب‌هایی که در ناحیه عفونت فعال هستند را شناسایی کرده و آنتی‌بیوتیکی را که قدرت کافی برای نفوذ به درون استخوان داشته باشد و قادر به کنترل عفونت باشد، به مدت طولانی برای بیمار تجویز کرد. اگر بافت‌های مرده وجود داشته باشند، باید از طریق عمل جراحی از بدن بیمار برداشته شوند، زیرا در غیر این صورت، عفونت ریشه‌کن نخواهد شد. همچنین، اگر جسم فلزی مانند پیچ یا پلاک در استخوان وجود دارد، باید آن‌ها را خارج کرد.

منبع : ایران ارتوپد