از روش های سفید کردن دندان می توان به لمینت دندان ،روکش و بلچینگ اشاره کرد که به اختصار در رابطه با آن توضیح میدهیم.

لامینیت یا ونیر چیست؟

لامینیت ونیر دندان  یک لایه نازک از جنس چینی است که بر روی سطح بیرونی دندان قرار می گیرد، بعضی اوقات یک ماده کامپوزیتی با رنگ طبیعی به جای مواد چینی جیگزین می شود.

مزایای لامینیت ها یا ونیر ها چیستند ؟

لامینت دندان به دندانهاظاهری طبیعی وسالم می دهند زیرا آنها بسیار نازک بوده وبا استفاده از یک باند شیمیایی قوی وخاصی جایگذاری می شوند ونیاز به تراش بسیار مختصری از دندان دارند .

چگونه دندانها برای لامینیت ونیر آماده می شوند ؟

مقداری از سطح خارجی براق مینای دندان ممکن است برداشته شود تا اطمینان حاصل شود که ونیر می تواند بطور دائمی به دندان باند شود. مقدار مینای برداشته شده بسیار کم است ودرست به همان اندازه ضخامت ونیر می باشد. بنابراین دندان به همان سایز اولیه باقی می ماند. از یک بی حسی موضعی ممکن است استفاده شود تا تراش دندان سبب ناراحتی بیمار نشود. اما اغلب این بی حسی نیز مورد نیاز نمی باشد بعد از آنکه دندان مختصری تراش داده شد دندانپزشک باید یک قالب از دندانها بگیرد این قالب تحویل تکنسین لابراتوار داده می شود که همراه ان سایر اطلاعات مورد نیاز برای ونیر نیز ارسال می شود. رنگ دندانهای مجاور توسط یک راهنمای رنگ گرفته می شود تا اطمینان حاصل شود که رنگ ونیر ساخته شده کاملاًطبیعی جلوه می کند

روکش دندان و انواع آن

انواع روکش دندان

1- روکش چینی فلزی (PFM): که بخش درونی (Frame) آن از فلز و بخش بیرونی آن از جنس چینی دندانپزشکی ساخته می شود. فریم فلزی می تواند از طلا یا آلیاژهای نیکل، کروم و کبالت ساخته شود.

2- ژاکت کراون: که فاقد بخش پشتیبانی کننده درونی (فریم) است. این نوع روکش به دلیل توانایی کمتر در تحمل فشارهای ناشی از جویدن به دلیل فقدان فریم، در دندان های جلو کاربرد دارد. این روش به دلیل حذف لایه فلزی، شفافیت بیشتر و نیاز کمتری به تراش دندان دارد.

3- روکش های تمام چینی: در این روش، بخش درونی (فریم) به جای فلز از نوعی سرامیک تقویت شده به عنوان هسته مرکزی استفاده می شود. این روش گران تر از روش PFM بوده و در موارد وجود حساسیت به هر نوع فلز در بیمار یا به دلایل زیبایی، مورد استفاده قرار می گیرد.

مضرات روکش کردن دندان

در روش ترمیم دندان، ماده بازسازی‌کننده بین دیواره‌های باقیمانده دندان قرار می‌گیرد و به حفظ ساختار و یکپارچگی دندان در برابر شکستگی کمک می‌کند و همین طور ظاهری زیبا به دندان می‌بخشد.

اما نکته اینجاست که درمان‌های ترمیمی نه‌تنها ضرورت مراقبت از دندان‌ها را برای جلوگیری از پوسیدگی مجدد چند‌برابر می‌کنند، بلکه تصمیم برای روکش‌گذاری و درمان‌های ترمیمی نیز در برخی موارد تحت تاثیر تشخیص‌های اشتباه دندانپزشک به وارد آمدن آسیب‌های جدی به‌تنها عضو التیام‌ناپذیر بدن منجر می‌شود.
گرچه در برخی موارد، پس از درمان ریشه جهت حفظ ساختار تاج دندان، روکش‌گذاری ضروری می‌شود، اما متاسفانه برخی همکاران ما حتی نسوج سالم را نیز پس از درمان ریشه به سمت روکش‌گذاری هدایت می‌کنند و با تراش‌دادن غیرضروری دندان، عمر مفید آن را کوتاه می‌کنند.

دندانپزشکان تاکید می‌کنند این تصور که همیشه برای استحکام بیشتر دندان باید سراغ روکش برویم، اشتباه است.

بزرگ‌ترین عیب روکش، تراش‌ دندان است و با توجه به این‌که عمر متوسط روکش‌های معمولی بین هشت تا ده سال است، در درازمدت طول عمر دندان کاهش خواهد یافت.
پس روکش زمانی توصیه می‌شود که نسج سالم باقیمانده دندان بسیار کم باشد.

از طرفی نباید فراموش کرد که لبه روکش‌ها یا در مجاورت یا در زیر لثه قرار می‌گیرد و ممکن است باعث التهاب لثه شود، زیرا لثه با نسج سالم دندانی بسیار سازگار‌تر است و این نسج سالم دندانی هنگام ترمیم حفظ می‌شود، ولی در درمان با روکش تراش می‌خورد.

به هر حال هر دندانی که یکپارچگی تاجش را از دست می‌دهد و نیاز به پرکردن پیدا می‌کند نیز نیاز به مراقبت بیشتری نسبت به دندان‌های پرنشده دارد.

225a0af7ebca5cfd19be68501da6d7a644941b44

بلیچینگ

بلیچینگ به دو روش کلی داخل مطب و در خانه انجام می‌شود.
در نوع داخل مطب معمولا از غلظت‌های بالای ماده سفید کننده استفاده می‌شود که همین امر لزوم ایزولاسیون مناسب و محافظت از نسوج نرم دهانی و صورتی را به دنبال دارد. این ماده سوزاننده است و می‌تواند باعث آسیب این نسوج شود. روش داخل مطب به طور معمول درسه چهار جلسه با فاصله یک هفته تاثیر عمده خود را می‌گذارد.
در روش بلیچینگ در خانه، بعد از اینکه دندان‌پزشک قالب دندان‌ها را می‌گیرد، وسیله‌ای ساخته می‌شود که به آن تری بلیچینگ می‌گوییم. این وسیله به شکل دندان‌ها و شفاف است. بیمار باید هر شب یا هر روز طبق دستور، ماده بلیچینگ را درون تری و در نواحی مربوط به هر دندان قرار دهد و تری را روی دندان‌ها بگذارد. به طور معمول و در بیشتر افراد، زمان لازم جهت سفیدشدن دندان‌ها دو هفته تا شش هفته است. هرچند ممکن است در بعضی افراد بسته به عامل بد رنگی دندان، این مدت زمان بیشتر باشد.

از سری مطالب پزشکی عمومی و غیر تخصصی سایت (اطلاعات  عمومی و غیر تخصصی پزشکی برای افزایش دانش سلامت  و اطلاعات عمومی پزشکی بازدیدکنندگان)

 

Print Friendly

Visit Us On Facebook