این بخش با بکارگیری عوامل فیزیکی (همچون گرما و سرما) و مکانیکی (همچون کشش کمر و کشش گردن)، بکارگیری تجهیزات الکتروتراپی پیشرفته، تمرینات جسمانی مانند کشش گروههای عضله خاص و تکنیکهای حرکت از طریق آموزش صحیح نرمشهای درمانی و روشهای صحیح فعالیتهای روزانه سعی دارد اختلالات بوجود آمده در اثر ضایعه را به حداقل برساند.

زیر مجموعه های فیزیوتراپی شامل چندین قسمت می شود:

  1. مدالیته های گرمایی: شامل اشعه مادون قرمز، امواج ماوراء صوت (US) و پکهای گرم (Hot Pack)
  2. مدالیته های مکانیکی: شامل تعلیق درمانی (Suspension) و کشش (Traction) انواع قرقره و فنر، دوچرخه ثابت عادی و برقی، صندلی کوادر و …
  3. مدالیته های الکتریکی: شامل تجهیزات الکتروتراپی از قبیل TENS و فارادیک، اینترفرنشیال و غیره، که مدالیته های الکتریکی درد بیمار را کاهش داده و پروسه ترمیم بافتها را سرعت می بخشد.
  4. حرکت درمانی یا تمرینات جسمانی: عبارت از انجام تمرین درمانی روی قسمتهای مختلف بدن در قالب ورزشهای تقویتی یا کششی بصورت ایزومتریک یا ایزوتونیک می باشد. این روش کاربرد گسترده ای برای معالجه اختلالات جسمی-حرکتی دارد. از یک بی حرکتی موضعی مفصل و خشکی یا سفتی مفصلی گرفته تا فلج نیمه بدن در اثر سکته مغزی
  5. ماساژ: از قدیمی ترین روشهای درمانی است که به کمک دست یا دستگاه صورت می گیرد و انواع و اقسام مختلف دارد بسته به نوع ضایعات و نوع موضع مورد درمان یکی از روشهای ماساژ بکار گرفته می شود.
موارد کاربرد فیزیوتراپی:

کارشناسان فیزیوتراپی با بهره گیری از رویکردهای مختلف درمانی در حیطه گسترده ای از ضایعات جسمی و در گروههای سنی مختلف، خدمات متفاوتی ارائه می نمایند. که از آن جمله می توان به موارد ذیل اشاره نمود:

  • ضایعات نورولوژیک: یعنی آسیب به اعصاب محیطی و مرکزی بیماریهای اعصاب.
  • ضایعات عضلانی-اسکلتی و مفصلی: همانند انواع آسیبهای ورزشی، اختلالات ناشی از کار، بیماریهای دیسک و سیاتیک، آرتروز و …
  • نواقص رشد و تکامل: همانند اختلالات و دفورمیتی های مفصلی، کوتاهی عضلات، انحرافات ستون فقرات و …
  • مشکلات ارتوپدیک:‌ همانند ضایعات مفصلی و استخوانی، عوارض بعد از شکستگی یا دررفتگی، درمان خشکیهای مفصلی بعد از باز کردن گچ
  • بیماریهای رماتیسمی: دردهای مفصلی ناشی از انواع رماتیسم، محدودیت های حرکتی و خشکی های مفصلی و فوریتهای مفصلی
تاثیر خدمات بخش فیزیوتراپی بر بدن:
  1. افزایش قابلیت انعطاف پذیری و ارتجاع پذیری عضلات و تاندونهای کوتاه شده که به مرور زمان در اثر ضایعه یا بی حرکتی دچار این اختلال شده‌اند.
  2. افزایش دامنه حرکتی یا ROM کاهش یافته به دنبال ضایعه یا به دنبال بی حرکتی.
  3. به تاخیر انداختن روند تحلیل و لاغری عضلانی (آتروفی) در عضلاتی که عملکرد خود را از دست داده‌اند ایجاد می‌شود تا زمانی که مددجو بتواند از آنها در عملکرد روزمره استفاده کند.
  4. افزایش قدرت عضلات ضعیف و تسهیل الگوی حرکتی صحیح.
  5. اصلاح کردن تون غیر نرمال عضلانی و مهار رفلکسهای پاتولوژیک که مانع ایجاد حرکت صحیح میشود.
  6. بهبود تعادل و هماهنگی حرکتی و تصحیح posture و gait مددجو.
  7. بهبود عملکرد دستگاههای قلبی-تنفسی و استقامت عضلانی مددجو در صورت نیاز.

انتخاب روش درمان فیزیوتراپی و تعیین پروتکلهای درمانی بوسیله متخصص طب فیزیکی و توانبخشی صورت می گیرد و درمانگران فیزیوتراپیست با تشخیص اهمیت کار گروهی در بهبود هرچه سریعتر مشکلات مددجو هماهنگ با سایر اعضای تیم توانبخشی و با مشارکت فعال خانواده در امر درمان به ارائه خدمت می پردازند.

Print Friendly

Visit Us On Facebook